همچو گل می سوزم از سودای دل      

                          آتشی در سينه دارم ،جای دل                 

چيست عشق؟ آتش به جان افروختن    

                          کار آتش نيست غير از سوختن                    

عمر من،روز سياهی بيش نيست         

                          از وجودم،اشک و آهی بيش نيست                  

بود عمری بر دل پر ناله ام                   

                           داغ ها بهر گلی،چون لاله ام                      

عمر با آن تند خو می خواستم             

                           زندگی را بهر او می خواستم                      

ليک قدر من نمی دانست حيف           

                           دوست از دشمن نمی دانست حيف                 

نوگل من همدم اغيار بود                    

                           وز من حسرت نصيبش،عار بود                       

با وفا داران ،سر ياری نداشت              

                            همچو گل بوی وفا داری نداشت                  

سودم از سودای دل، جز درد نيست      

                            غير اشک گرم و آه سرد نيست                     

ای دريغ از انتظار من دريغ!                   

                            وز دل اميدوار من دريغ                               

ای دريغا جان سپاری های من             

                            خاکساری ها و خواری های من                      

جان نکردم در وفا از وی دريغ                

                           ای دريغا،ای دريغا، ای دريغ                             

با غمش هر شب وصالی داشتم           

                           با فغان و گريه کاری داشتم                        

بود هر شب ماه ساغر نوش غير           

                          همچو نرگس مست درآغوش غير                     

غمگسارانم همی داند پند                  

                           پندکی باشدبه مجنون سودمند                        

با دل عاشق نصيحت باطل است          

                           خشت بر دريا زدن،بی حاصل است                  

الغرض ياران دور از درد من                   

                           بی خبر از جان غم پرورد من                     

گرچه زان عشقم رها می خواستند        

                            دردم افزودند و جانم کاستند                      

آتش دل را ز بس دامن زدند                 

                             عاقبت آتش به جان من زدند                    

سوز عشقم ترک شادی بود وبس          

                             حاصل من،نا مرادی بود و بس                   

گريه ام چون شمع بزم آهسته است     

                              دل کند زاری،ولی لب بسته است              

گلبن اميد من بر باد رفت                     

                              نغمه ی شادی مرا از ياد رفت                      

ذوق مستی  ، در دل افسرده  نيست     

                              زنده ی بی عشق تو،کم از مرده نيست